17-04-2010 :
Met veel ongeloof en pijn in het hart nemen wij afscheid van Thomas Michiels. Een echte Siluskipper in hart en nieren. Een jongeman met nog zoveel toekomst. Vaarwel 'T'.
Eerst was het stil Thomas, heel stil. We konden alleen maar denken. Denken aan wat er gebeurd was, Denken aan die vrolijke glimlach van jou, die nu niet meer op elke training te zien zou zijn.
Zaterdagavond zaten we allemaal samen, verstomd en met tranen in de ogen. Hoe konden we dit verlies onder woorden brengen? Na een half uur stilte, konden we niet langer zwijgen. Jouw afwezigheid, maar tegelijkertijd jouw oorverdovende aanwezigheid in al onze hoofden nam de bovenhand.
De gedachte aan jou, brengt automatisch een glimlach op al onze gezichten. Elk moment van jou dat we terug oprakelden, maakt de herinnering aan jou zo levendig. Jouw onstuimig enthousiasme, jouw oneindig doorzettingsvermogen en jouw gave om iedereen aan het lachen te brengen. Als trainster was het onmogelijk om kwaad op je te blijven. Jij was het, die ons aanspoorde om te trainen. Jij was het die iedereen opbeurde om door te gaan. Je hield er van om knuffels uit te delen.
Die allereerste keer dat je een touw in je handen hield, was je meteen betoverd door de wonderlijke rope-skippingwereld. Ik zie je nog staan als broekventje met je guitige ogen, klaar om de moeilijkste tricks onder de knie te krijgen.
En dat is je gelukt.
Enkele jaren geleden was alles nog zo nieuw voor je. Maar met jouw doorzettingsvermogen, moed en vooral die onvergetelijke glimlach rond je lippen heb je je een weg gebaand in ons clubje.
Je was en bent nog steeds een onmisbare schakel op de training. Geloof me Thomas, jij kon ons opbeuren wanneer het even moeilijk ging. Jij zorgde ervoor dat er nooit een stilte viel wanneer we even sprakeloos waren. Jij maakte ons zo hard aan het lachen. Jij luisterde echt wanneer iemand nood had aan een luisterend oor. Jij vertederde ons met je straffe, onwaarschijnlijke verhalen.
Zo fier als een gieter was je, toen je je eerste wedstrijd sprong. Je had bereikt wat je altijd wou zijn: een echte Zeelse wedstrijdskipper.
Er zijn zoveel anekdotes over jou, die nu door onze hoofden flitsen. De fantastische momenten die je beleefde met je wedstrijdteam. De onvergetelijke lachbuien die je liet ontstaan op de demotrainingen. Je panische angst voor spinnen, je fluoboxershorts, je babbeluurtjes, je abonnement op de meest onwaarschijnlijke blunders, je kapselperikelen …
Nog steeds zullen we kijken naar dat groene gordijn. Hopend op een glimp van jou.
Weet dat er altijd een plaatsje voor jou is, niet alleen in mijn hart, maar in het hart van al jouw vrienden, familie en Siluskip.
Rust zacht mooie, lieve jongeman.
